Fandom

Science Wiki

Άραδος \Φοινίκη

63.282pages on
this wiki
Add New Page
Talk2 Share

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Άραδος

Arados, Arvad, Άρβαντ, Αντιόχεια Πιερία


Maps-Syria-01-goog.jpg

Συρία

Maps-Phoenicia-goog.gif

Φοινίκη.

Maps-Phoenicia-01-goog.jpg

Φοινίκη.

Maps-Phoenicia-02-goog.png

Φοινίκη.

Maps-Phoenicia-03-goog.jpg

Φοινίκη.

- Ιστορική πόλη της Φοινίκης.

ΕτυμολογίαEdit

Ikl.jpg Φοινίκη Ikl.jpg
Ιστορικές Πόλεις
Βόρεια Φοινίκη
Ugarit
Ουγκαρίτ
Κεντρική Φοινίκη


  • Άραδος
(Arados), Arvad
Beryttos
Νότια Φοινίκη
Πτολεμαϊδα


- Η ονομασία "Άραδος" σχετίζεται ετυμολογικά με την λέξη "[[]]".

- Η ονομασία "Αντιόχεια η Πιερίδα" σχετίζεται ετυμολογικά με την λέξη "Αντιόχεια" και την λέξη Πιερία.

ΊδρυσηEdit

Ο χρόνος ίδρυσής της είναι άγνωστος.

ΓεωγραφίαEdit

Η ακριβής θέση της είναι:

ΙστορίαEdit

Το όνομα Αράδιος αναφέρεται στην Βίβλο ως γεννήτορας των Αραδίων, φύλο των Χαναναίων, οι απόγονοι του όποιου κατοίκησαν την νήσο.

Στή νήσο εγκαταστάθηκαν Φοίνικες στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας π.Χ.

Υπό τον έλεγχο των Φοινίκων έγινε ανεξάρτητο βασίλειο με το όνομα Arvad ή Jazirat, το τελευταίο σημαίνει "νήσος"). Το Φοινικικό όνομα της πόλης πιθανόν ήταν Aynook[1].

Στα ελληνικά ήταν γνωστή ως Άραδος.

Στις πηγές εμφανίζεται επίσης ως Arpad και Arphad[2].

Μετονομάστηκε Αντιόχεια της Πιερίας από τον Αντίοχο Α' τον Σωτήρα, ο οποίος διέβλεψε την εμπορική σπουδαιότητά της από την ακμή της και τη θέση της στη Πιερία (παραλιακή χώρα της Συρίας βόρεια του Ορόντου ποταμού -σημ Ναχρ-ελ-Άζι- που το όνομά της οφείλει στους Μακεδόνες εποίκους μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου με κύρια πόλη την Σελεύκεια την "Πιερίδα").

Η νήσος ήταν βάση για εμπορικές αποστολές στην κοιλάδα του Ορόντη.

Περίπου 50 χιλιόμετρα από την Τρίπολη, ήταν ένας γυμνός βράχος προφυλαγμένος από οχυρώσεις, και με οικίες με αρκετούς ορόφους.

Η νήσος ήταν περίπου 800 μέτρα μήκος και 500 πλάτος, περικλειόταν από τεράστιο τείχος, και είχε κτισθεί λιμένας στα ανατολικά κοιτώντας την ενδοχώρα.

ΑναπτύχΘηκε ως εμπορικό κέντρο αρκετά ενωρίς, όπως και οι άλλες Φοινικικές πόλεις στα παράλια.

Είχε ισχυρό ναυτικό, και τα πλοία του αναφέρονται σε μνημεία στην Αρχαία Αίγυπτο και την Ασσυρία.

Φαίνεται ότι είχε μια κάποιου είδους ηγεμονία στις βόρειες Φοινικικές πόλεις από τις εκβολές του Ορόντη μέχρι τα βόρεια σύνορα του Λιβάνου, κάπως όπως είχε η Σιδώνα στα νότια.

Είχε εντόπια δυναστεία και νόμισμα, ενώ σώζονται τα ονόματα κάποιων από τους βασιλείς της.

Οι κάτοικοί της αναφέρονται στη "Γένεση" (10:18), και από τον Ιεζεκιήλ (27:8,11) αναφέρονται οι ναυτικοί και στρατιώτες της πόλης στην υπηρεσία της Τύρου.

Η Άραδος έθεσε υπό την εξουσία της κάποιες γειτονικές πόλεις στην ενδοχώρα, όπως η Μάραθος (Αμρίτ) και η Σιμύρα, η πρώτη απέναντι κοντά στη νήσο και η δεύτερη κάποια χιλιόμετρα μακρύτερα προς το νότο.

Αιγυπτιακή ΕποχήEdit

Ο Τούθμωσις Γ' την κατέλαβε κατά την εκστρατεία του στην βόρεια Συρία (1472 π.Χ.)

Επίσης αναφέρεται και στις εκστρατείες του Ραμσή Β΄ στις αρχές του 13ου αιώνα π.Χ..

Αναφέρεται επίσης στις Επιστολές της Αμάρνα να ανήκει στο συνασπισμό των Αμορραίων στις επιθέσεις τους εναντίον των Αιγυπτιακών κτήσεων στη Συρία (44 και 28, B.M. Επιστολές Τελ-αλ-Αμάρνα).

Περίπου το 1200 ή λίγο μετά, λεηλατήθηκε από εισβολείς από την Μικρά Ασία ή τις νήσους, όπως και οι περισσότερες πόλεις στα παράλια (Paton, Συρία και Παλαιστίνη, 145), αλλά ανέκαμψε όταν αποκρούστηκαν.

Ασσυριακή ΕποχήEdit

Η ναυτική της σημασία επισημαίνεται στις επιγραφές των Ασσυρίων βασιλέων.

Ο Τιγκλάθ Πιλεσέρ Α' (περίπου 1020 π.Χ.) καυχάται ότι έπλεε με τα πλοία της Αράδου.

Ο Ασουρνασιρπάλ Β΄ (περίπου 876 π.Χ.) την έκανε υποτελή του, αλλά εκείνη επαναστάτησε και 200 άντρες από την Άραδο αναφέρονται μεταξύ των συμμάχων του Χαντανταζέρ (Hadadezer) του βασιλείου Αράμ – Δαμασκού στη μάχη της Καρκάρειας, όπου όλη η Συρία φαίνεται να είναι σε συνασπισμό εναντίον του Σαλμανασέρ Γ' (περίπου 854 π.Χ.).

Τότε βασιλέας της Αράδου ήταν ο Mattan Baal.

Κατόπιν η πόλη ήταν φόρου υποτελής στους Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' και Σενναχειρείμ, και ο βασιλέας που ήταν φόρου υποτελής στον δεύτερο ήταν ο υπόχρεος στον τελευταίο ο Abd-ilihit (περίπου 701).

Ο Ασσουρμπανιπάλ (περίπου 664) ανάγκασε τον βασιλέα της Αράδου Yakinlu να υποταχθεί, και να αποστείλει μία από τις θυγατέρες του ως σύζυγό του (Rawlinson, Phoenicia, 456-57).

Περσική ΕποχήEdit

Υπό τους Πέρσες επετράπη στη Άραδο να ενωθεί με συνομοσπονδία με την Σιδώνα και τη Τύρο, με κοινό συμβούλιο στην Τρίπολη (ibid, 484).

Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος εισέβαλε στη Συρία το 332 π.Χ., η Άραδος υποτάχθηκε χωρίς αντίσταση, έχοντας βασιλέα τον Στράτωνα, ο οποίος έστειλε το ναυτικό του για να βοηθήσει τον Αλέξανδρο στην άλωση της Τύρου.

Ελληνιστική ΕποχήEdit

Φαίνεται ότι είχε την εύνοια των Σελευκιδών βασιλέων της Συρίας, και είχε το προνόμιο του ασύλου για πολιτικούς πρόσφυγες.

Ρωμαϊκή ΕποχήEdit

Αναφέρεται σε διάταγμα από τη Ρώμη περίπου το 138 π.Χ., σχετικό και με άλλες πόλεις και ηγεμόνες της Ανατολής, για να επιδείξει εύνοια προς τους Εβραίους.

Αυτό ήταν μετά που η Ρώμη είχε αρχίσει να αναμιγνύεται στις υποθέσεις της Ιουδαίας και της Συρίας, και υποδηλώνει ότι η Άραδος εθεωρείτο ακόμα σημαντική εκείνη την περίοδο.

Μεσαιωνική ΕποχήEdit

Κατά το τέλος του 13ου αιώνα, την εποχή των Σταυροφοριών, η νήσος της Αράδου χρησιμοποιήθηκε ως προγεφύρωμα από τους Σταυροφόρους. Ήταν η τελευταία κτήση που κατείχαν στους Αγίους Τόπους, καθώς μάχονταν και έχαναν από τους Μουσουλμάνους.

Οι Σταυροφόροι είχαν χάσει τον έλεγχο της ενδοχώρας το 1291, και το καταρρέον Βασίλειο της Ιερουσαλήμ είχε μετακομίσει στη Κύπρο.

Στα τέλη του 1300 σε μια προσπάθεια να συντονίσουν τις προσπάθειές τους με τον Ιλχανάτο, Μογγόλο ηγέτη Γκαζάν[3], οι Σταυροφόροι στην Κύπρο προετοίμασαν μια δύναμη περίπου 600 αντρών: 300 υπό τον Αμάλριχο του Λουζινιάν, γιο του Ούγου Γ΄, και επίσης παρόμοιες δυνάμεις των Ναϊτών και των Ιωαννιτών[3]. Οι άντρες και τα άλογά τους μεταφέρθηκαν από την Κύπρο στο Ρουάντ[3][4], από όπου πραγματοποιούσαν επιδρομές στην Ταρτούς όσο περίμεναν τις Μογγολικές ενισχύσεις[4][5]. Όταν οι Μογγολικές δυνάμεις δεν ήρθαν, το μεγαλύτερο μέρος των Χριστιανικών δυνάμεων επέστρεψαν στην Κύπρο, ενώ στο Ρουάντ έμεινε φρουρά που αντικαθιστούσαν δυνάμεις από την Κύπρο. Ο Πάπας Κλήμης Ε΄ έδωσε επίσημα την ιδιοκτησία του νησιού στους Ναϊτες, οι οποίοι (το 1302) διατηρούσαν φρουρά με 120 ιππότες, 500 τοξότες, και 400 Σύριους επικουρικούς, υπό τον Ναϊτη Μαρεσάλο Barthélemy de Quincy.

Το Φεβρουάριο του 1301 οι Μογγόλοι έφτασαν με μια δύναμη 60.000 αντρών, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο παρά μερικές επιδρομές γύρω από τη Συρία. Ο Μογγόλος ηγέτης Kutluka στρατοπέδεψε 20.000 ιππείς στην Κοιλάδα του Ιορδάνη για να προστατέψει τη Δαμασκό, όπου είχε εγκατασταθεί Μογγόλος κυβερνήτης[6]. Λίγο μετά όμως, αναγκάστηκαν να αποσυρθούν .

Οι Αιγύπτιοι Μαμελούκοι οι οποίοι ανέκτησαν συστηματικά τον έλεγχο της Παλαιστίνης και της Συρίας, επεδίωξαν επίσης να καταλάβουν και το Ρουάντ.

Ένας στόλος των Μαμελούκων αποβίβασε δύναμη στη νήσο, και που οδήγησε σε μάχη και μακρόχρονη πολιορκία των Ναϊτών που ήταν οχυρωμένοι εκεί, και η οποία κατέληξε με την πτώση της Αράδου και την παράδοση των Ναϊτών στις 26 Σεπτεμβρίου 1302, μετά από υπόσχεση για ασφαλή αποχώρησή τους[7]. Όμως, η υπόσχεση δεν τηρήθηκε, και όλοι οι επικουρικοί Σύριοι σκοτώθηκαν, ενώ οι Ναΐτες Ιππότες στάλθηκαν αιχμάλωτοι στις φυλακές του Καΐρου[8].

ΥποσημειώσειςEdit

  1. Krahmalkov, Phoenician Punic Dictionary, p. 47.
  2. Hazlitt, p. 53
  3. 3,0 3,1 3,2 Schein, p. 811
  4. 4,0 4,1 Demurger, p. 147
  5. The Trial of the Templars, Malcolm Barber, 2nd edition, page 22: "In November, 1300, James of Molay and the king's brother, Amaury of Lusignan, attempted to occupy the former Templar stronghold of Tortosa. A force of 600 men, of which the Templars supplied about 150, failed to establish itself in the town itself, although they were able to leave a garrison of 120 men on the island of Ruad, just off the coast.
  6. Jean Richard, p.481
  7. Demurger, p.156
  8. "Nearly 40 of these men were still in prison in Cairo years later where, according to a former fellow prisoner, the Genoese Matthew Zaccaria, they died of starvation, having refused an offer of 'many riches and goods' in return for apostatising"" The Trial of the Templars, Malcolm Barber, p.22

Εσωτερική ΑρθρογραφίαEdit

ΒιβλιογραφίαEdit

ΙστογραφίαEdit


Ikl.jpg Κίνδυνοι ΧρήσηςIkl.jpg

Αν και θα βρείτε εξακριβωμένες πληροφορίες
σε αυτήν την εγκυκλοπαίδεια
ωστόσο, παρακαλούμε να λάβετε σοβαρά υπ' όψη ότι
η "Sciencepedia" δεν μπορεί να εγγυηθεί, από καμιά άποψη,
την εγκυρότητα των πληροφοριών που περιλαμβάνει.

"Οι πληροφορίες αυτές μπορεί πρόσφατα
να έχουν αλλοιωθεί, βανδαλισθεί ή μεταβληθεί από κάποιο άτομο,
η άποψη του οποίου δεν συνάδει με το "επίπεδο γνώσης"
του ιδιαίτερου γνωστικού τομέα που σας ενδιαφέρει."

Πρέπει να λάβετε υπ' όψη ότι
όλα τα άρθρα μπορεί να είναι ακριβή, γενικώς,
και για μακρά χρονική περίοδο,
αλλά να υποστούν κάποιο βανδαλισμό ή ακατάλληλη επεξεργασία,
ελάχιστο χρονικό διάστημα, πριν τα δείτε.



Επίσης,
Οι διάφοροι "Εξωτερικοί Σύνδεσμοι (Links)"
(όχι μόνον, της Sciencepedia
αλλά και κάθε διαδικτυακού ιστότοπου (ή αλλιώς site)),
αν και άκρως απαραίτητοι,
είναι αδύνατον να ελεγχθούν
(λόγω της ρευστής φύσης του Web),
και επομένως είναι ενδεχόμενο να οδηγήσουν
σε παραπλανητικό, κακόβουλο ή άσεμνο περιεχόμενο.
Ο αναγνώστης πρέπει να είναι
εξαιρετικά προσεκτικός όταν τους χρησιμοποιεί.

- Μην κάνετε χρήση του περιεχομένου της παρούσας εγκυκλοπαίδειας
αν διαφωνείτε με όσα αναγράφονται σε αυτήν

IonnKorr-System-00-goog.png



>>Διαμαρτυρία προς την wikia<<

- Όχι, στις διαφημίσεις που περιέχουν απαράδεκτο περιεχόμενο (άσεμνες εικόνες, ροζ αγγελίες κλπ.)


Also on Fandom

Random Wiki